Firma wykupiła narzędzie AI, żeby szybciej odpisywać klientom na reklamacje. Po kilku tygodniach narzędzie jest w użyciu, tylko nie do reklamacji. Ktoś streszcza w nim maile, ktoś inny wkleja umowę klienta, żeby ją „przejrzało”. Do czego dokładnie i z jakimi danymi, nikt nie sprawdza. A zapytany o reklamacje zespół odpowiada jednym zdaniem: „Próbowaliśmy. Do tego to się nie nadaje”.

Może to prawda. Tylko że to zdanie jest najdroższym wnioskiem, jaki można wyciągnąć. Zamyka temat i nikt już do niego nie wraca. Druga częsta reakcja kosztuje inaczej, ale też niemało: zmiana narzędzia albo wyższy plan, w nadziei, że lepszy model sam zrozumie, o co chodzi.

Ten odcinek jest o kolejności. Zanim uznasz, że AI się do czegoś nie nadaje, sprawdź po kolei, czego mu nie dałeś. Zacznij od poprawek, które kosztują minuty. Wniosek „nie nadaje się” zostaw na sam koniec. Po drodze zwykle wychodzi coś o procesie, nie o narzędziu.

Najpierw polecenie

Zobacz, co narzędzie dokładnie dostawało. Polecenie brzmiało mniej więcej tak: „Odpisz klientowi na tę reklamację, uprzejmie i profesjonalnie”.

Przeczytaj je tak, jakby dostał je nowy pracownik pierwszego dnia. Nie wie, kiedy firma uznaje reklamację od ręki, a kiedy prosi o zdjęcia. Nie wie też, czy stałemu klientowi wolno zaproponować wymianę, czy tylko zwrot. Napisze więc to samo co narzędzie: grzeczny tekst bez błędów, z którego nic nie wynika o Twojej firmie.

To najczęstsza przyczyna i najtańsza w naprawie. Wystarczy dopisać, co ma się znaleźć w dobrej odpowiedzi. Przy dopisywaniu często okazuje się, że te zasady nie są nigdzie zapisane. Właściciel wie, kiedy uznać reklamację. Osoba z obsługi klienta też wie, tylko trochę inaczej. To nie jest wada narzędzia. Klient dostaje inną odpowiedź zależnie od tego, kto akurat odbierze jego maila, i tak było na długo przed AI.

Potem rozmowa i materiały

Jeśli rano odpowiedzi były dobre, a po południu zaczęły pomijać wcześniejsze prośby, polecenie nie jest winne. Ktoś prowadził wszystkie reklamacje z całego dnia w jednej długiej rozmowie. Ustalenia z początku rozmowy są wtedy streszczane, a narzędzie bierze pod uwagę głównie ostatnie wiadomości. Naprawa zajmuje chwilę: nowa rozmowa, otwarta krótkim podsumowaniem tego, co ustalone.

Jeśli odpowiedzi rozjeżdżają się od pierwszej wiadomości, obejrzyj to, co narzędzie dostało do czytania. Częsty przypadek to regulamin reklamacji dołączony w dwóch wersjach, starej i nowej, bez słowa o tym, która obowiązuje. Narzędzie raz bierze termin z jednej, raz z drugiej. Żadne doprecyzowanie polecenia tego nie naprawi. Pomaga jedna wersja każdego dokumentu i jedno zdanie o tym, czym jest. Gdzie trzymać takie pliki i kto ma pilnować ich aktualności, opisaliśmy w poprzednim odcinku.

Potem sposób pracy

Część rozczarowań bierze się z tego, że zadanie wymaga innego sposobu pracy niż zwykła rozmowa.

Kwota zwrotu z potrąceniem kosztów wysyłki liczona w treści odpowiedzi, a nie w arkuszu (o liczbach był odcinek 8). Albo pytanie o aktualne przepisy konsumenckie zadane bez włączonego wyszukiwania, więc odpowiedź pochodzi z tego, co model zapamiętał przy trenowaniu.

Tu lepiej sformułowana prośba nie pomoże. Pomaga zmiana sposobu.

Na końcu pytanie, czy narzędzie pasuje do zadania

Dopiero tu wolno postawić pytanie, od którego wszyscy zaczęli. Są zadania, których żadne polecenie nie naprawi. Decyzja, czy uznać reklamację klienta, z którym firma pracuje od lat, wymaga czyjejś odpowiedzialności i znajomości tej relacji. Narzędzie jej nie przejmie.

Zwykle da się jednak wyciąć z zadania część wykonalną. Narzędzie nie rozstrzyga reklamacji. Zestawia to, co napisał klient, z tym, co mówi regulamin, i przygotowuje dwa szkice odpowiedzi: na uznanie reklamacji i na odmowę. Decyzję podejmuje człowiek, który ma już przed sobą wszystko, czego potrzebuje.

Wynik przeglądu zostaje w procesie

Ludzie zaczynają od końca, bo „nie nadaje się” jest najwygodniejsze, a „kupimy wyższy plan” najprostsze. Oba omijają miejsca, w których zwykle leży przyczyna.

Przegląd niewiele zmieni, jeśli jego wynik zostanie w głowie osoby, która go zrobiła. Spisane zasady reklamacji trafiają do stałych instrukcji narzędzia, a przy zadaniu jest wpisane, kto zatwierdza odpowiedź przed wysłaniem. Kiedy ktoś kolejny raz powie „to nie działa”, zaczyna od tych zapisów, a nie od rezygnacji.

Taki przegląd najlepiej zrobić na początku, przy pierwszym zadaniu, które nie wychodzi, a nie po miesiącu, kiedy wszyscy zdążyli już zrezygnować. To, co z niego wychodzi, prawie zawsze mówi coś o procesie, nie o narzędziu.

Które zadanie odpuściliście, uznając, że AI się do niego nie nadaje?